Prowadzenie dwóch czasopism: kwartalnika naukowego i dwutygodnika społeczno-kulturalnego, łączy pracę naukową, organizacyjną i opiekuńczą. Wszystkie te elementy w różnych proporcjach mieszają się ze sobą, czasem w zaskakujących konfiguracjach, z innymi formami działań i praktykami intelektualnymi. Jak rozumieją swoje zadania zespoły redakcyjne i produkcyjne naszych pism? Prezentujemy drugą rozmowę jubileuszową ekipy „Czasu Kultury”, zogniskowaną wokół pytań o splot pracy naukowej, redakcyjnej, organizacyjnej i aktywistycznej.

„Czas Kultury” lokuje się „między obiegami”. Niewątpliwie należy do historii drugiego obiegu, politycznego zaangażowania, powielaczy „Solidarności Walczącej” i niebezpieczeństwa, które było kosztem autonomii. „Czas Kultury” należy również do historii trzeciego obiegu, do nowej generacji czasopism niezależnych, które sięgając po ironię jako narzędzie samodzielności, działały na rzecz społeczeństwa pluralistycznego, wolnego od posłuszeństwa wobec władzy, a zarazem z dystansem oceniających działania drugoobiegowe i emigracyjne. [...] Obiegi pozostają obrazową metaforą dystrybucji wiedzy, władzy i splątanych kanałów komunikacji w ostatnim ćwierćwieczu XX i początku XXI wieku, a zarazem pojęciem, którego konceptualizacje pomagają zrozumieć głębiej zjawiska, osoby i praktyki twórcze niemieszczące się w dominujących narracjach i potrzebie różnicującej aksjologii, nęcącej dystynkcji. Dzięki temu, że autorki i autorzy współtworzący numer pisma nie dali się zwieść, możemy poczytać o liminalnych formach buntu i oporu, niemożliwych negocjacjach i śladach nieuchronnych porażek.