W zależności od epoki, miejsca i dyscypliny naukowej techniki intelektualno-badawcze podlegały licznym przekształceniom. Sama nauka – uprawiana w ramach akademii, a czasem na jej obrzeżach, peryferiach lub wobec niej w opozycji – wchodziła, i nadal wchodzi, w interesujące związki z innymi instytucjami. Proponowana przez nas antropologiczna refleksja nad wiedzą niepokorną bliska jest myśleniu o nauce w kategoriach takich jak: „praktyka”, „cyrkulacja” i „transmisja”, a także „działanie” i „przechwytywanie”. Choć zdajemy sobie sprawę, że bez zbadania procesów instytucjonalizacji, biurokratyzacji i standaryzacji działalności naukowej –intensyfikowanych od czasów zachodniej nowoczesności aż do dziś – trudno zrozumieć opór wobec nich oraz jego współczesne znaczenie. W proponowanym numerze podejmujemy szerokie pole refleksji zarówno nad historycznymi praktykami i strategiami pracy naukowej oraz naukowego pisania, jak i przeszłymi i współczesnymi modelami naukowości, obecnymi w szeroko pojętej, niekoniecznie akademiocentrycznie, humanistyce. [...] Interesują nas zarówno historyczne, jak i współczesne, subwersywne formy praktykowania badań oraz ich konsekwencje dla humanistyki jako takiej. [...] Dzięki perspektywie historycznej –pozwalającej uzyskać niezbędny dystans wobec debat bieżących – szukamy tradycji niepokornych, pozwalających rzucić światło na znaczenie humanistycznego pisania i działania.