vol. XLI, no. 4, 2025
Wyciszenie w „hydrowspólnocie”. O filmie The Outrun Nory Fingscheidt
Małgorzata Radkiewicz
Uniwersytet Jagielloński
ORCID: 0000-0001-6387-0810
Zakres stron: 67–75
Abstrakt:
Wyciszenie w „hydrowspólnocie”. O filmie The Outrun Nory Fingscheidt
Bohaterka filmu The Outrun (2024) cierpi na chorobę alkoholową, od której ucieczką ma być pobyt na Orkadach. Wyjazd na wyspy jest formą wyciszenia – i wewnętrznego, i społecznego, gdyż pozwala oderwać się od klubowego życia, przepełnionego głośną muzyką, wielogłosowym hałasem i innymi zmysłowymi bodźcami. Konstrukcja filmu nie ogranicza się jednak do prostej dychotomii między głośnym miastem i stylem życia a ciszą prowincjonalnej egzystencji. W centrum opowieści pozostaje wyspiarski ekosystem z całą skalą odgłosów: szumu fal, głosów ptaków i fok odkrywanych na nowo przez bohaterkę. A ponieważ jest ona biolożką, to posiada narzędzia (choć musi je odkryć na nowo), by się w ten świat wsłuchiwać, stając się powoli częścią „hydrowspólnoty” wysp. Analiza filmu zostanie przeprowadzona na podstawie założeń feminizmu posthumanistycznego w ujęciu Rosi Braidotti oraz koncepcji posthumanistycznej fenomenologii feministycznej Astridy Neimanis z kręgu błękitnej humanistyki.
Słowa kluczowe: wyciszenie, hydrowspólnota, błękitna humanistyka, feminizm posthumanistyczny
Abstract:
Tranquility in the “Hydro-Community.” On Nora Fingscheidt’s Film The Outrun
The protagonist of the film The Outrun (2024) struggles with alcoholism and seeks refuge in the Orkney Islands. This journey serves as a means of quieting both her inner turmoil and social noise, allowing her to step away from the club scene filled with loud music, chaotic sounds, and overwhelming sensory stimuli. However, the film’s structure is not solely based on a simple contrast between the noisy city life and the silence of provincial existence. At the heart of the story is the island ecosystem, which offers a rich tapestry of sounds: the crashing waves, the calls of birds, and the barks of seals. These natural sounds are gradually rediscovered by the protagonist. As a biologist, she possesses the skills to listen to this world, although she must relearn how to connect with it. Over time, she begins to feel that she belongs with the island’s “hydro-community.” The author analyzes the film through the lens of posthuman feminism, as defined by Rosi Braidotti, and the concept of post-humanist feminist phenomenology by Astrida Neimanis, which is part of the blue humanities.
Keywords: silence, hydro-community, blue humanities, posthumanist feminism
5,00zł
