27 lutego 2021

Wstyd nasz codzienny

Siła wstydu dla nikogo nie powinna być abstrakcyjna – jest on naszym doświadczeniem. Dlatego nie sam tytułowy afekt stanowi o wymowie przedstawienia.
23 lutego 2021

Pop-pandemia prowokacja

Jan Klata nadal chce być łobuzem polskiego teatru, ale zestawianie nieprzystających do siebie elementów nie wystarczy dzisiaj do budowania sensów, a szokuje jedynie dewotki. Wizja świata prezentowana w przygotowanej w Poznaniu inscenizacji „Czerwonych nosów” wydaje się uproszczona...

12 lutego 2021

„It’s better to burn out than to fade away”

Reżyserkę zainteresował motyw nieśmiertelności, jaką media społecznościowe gwarantują swoim użytkownikom oraz ich wpływ na proces przeżywania straty. Inspiracją do refleksji na temat żałoby, która w internecie jawi się jako trwanie bez końca, była historia morderstwa uwiecznionego na Instagramie...

05 lutego 2021

Czyściec podróżnych

Michał Zadara podjął ciekawą próbę adaptacji powieści Olgi Tokarczuk. Pozostał wierny tekstowi, a równocześnie zainicjował ciekawą grę pomiędzy narracją i prezentacją sceniczną. W efekcie spektakl zdominowany został przez formułę udawania, co obróciło się przeciwko niemu...

05 stycznia 2021

Płeć rewolucji

Gesty oporu słabych czy też – jak nazywa takie działania Jack Halberstam – sztuka porażki, polegająca na sabotowaniu interesów tych, którzy dominują, skłoniły Darię Kubisiak do poszukiwań we własnym archiwum rodzinnym...

23 grudnia 2020

Sen o wspólnocie

Wspólnota Śniących to powołana na tydzień wspólnota teatralna, a nasze sny staną się nigdy nie wystawionymi (jedynie opowiedzianymi) spektaklami. „Chcemy móc myśleć, że odtąd będziemy śnić w jednej sennej rzeczywistości i w niej dokonywać fundamentalnych zmian dla tej rzeczywistości zmysłowej”...

03 listopada 2020

Czas przeszły niedokonany

To charakterystyczna cecha twórczości Smolar, która ma dar tworzenia teatru w sposób tylko pozornie tradycyjny, jedynie „niby-oczywisty”. Sceny rozwijają się w nieoczekiwanych kierunkach, nabierając rozmaitych znaczeń i temperatur emocjonalnych...

08 października 2020

Teatr sobie

Refleksje, do których zachęca „Nana”, odnoszą się nie tylko do samego widowiska, ale też do organizacji pracy i relacji wewnętrznych w instytucji kultury, mającej służyć lokalnej społeczności, a także do więzi, którą scena […] wytwarza […] ze swoją publicznością...

25 września 2020

Postać, potańczyć i skończyć

Wydaje się, że to materiał na spektakl-samograj; wystarczy sprawna obsada, a reszta się obroni. Tym większy zawód sprawiają reżyserska niekonsekwencja i rwane tempo, w którym na scenie Teatru Nowego w Poznaniu rozgrywa się „Matka”...

10 września 2020

Główny bohater

Przeczucie, że „Nie ma” podobne jest do „Nie ja”, potwierdza się przez styl działań i ton aktorskich wypowiedzi. Szczególnie wyraźnie w krótkim „Intro”, gdzie wykonawcy jednym tchem mówią o zapisanych kartkach, które przechowują „widma osób, strzępki ich historii”...

08 września 2020

Podzwonne

Ale jeśli zamienić „grzech” na „wstyd”, robi się ciekawiej. I wydaje się, że o tym właśnie jest mowa w Narodowym. W świecie przedstawionym wstyd reguluje moralność.
17 lipca 2020

Siła niewypowiedzianego

Choć główną osią narracji jest opowieść historyczna – tragiczny los Barbary Zdunk – to trudno nie łączyć jej ze współczesnością, w której wciąż tak samo funkcjonują przemoc wobec kobiet i dyskredytowanie ich wiarygodności...

07 maja 2020

„Słychać, jak więź międzyludzka pęka”

Krakowscy „Inni ludzie” to połączenie dobrej adaptacji ze świetnym prowadzeniem aktorów […]. Reżyser nie wchodzi w dialog z Masłowską. Przeciwnie – jego adaptacja wyraźnie autotematyzuje warsztat pisarski i wystawia twórczość autorki na najtrudniejszą może próbę: stwarza warunki, aby widzowie wsłuchali się w tekst...

10 marca 2020

Architektura (z) ciała

Inspiracją i motorem dla działań performera w przestrzeni Sceny Roboczej są przedmioty umieszczone na teatralnym placu budowy. W betoniarkach nie kręci się cement, a sam budowniczy i ścięte brzozy (czy to drzewa z procesji Bożego Ciała, z lasu w Smoleńsku, czy z wyciętych lasów...

28 lutego 2020

Empowerment w polskim teatrze (nie)pełnosprawnym

Tekst z najnowszego numeru „CzK” (4/2019): „O ile 21 myśli o teatrze prowokowało przesunięcie perspektyw i generowało trudne do nazwania mentalne doświadczenie, o tyle oryginalne i tłumaczone teksty naukowe (uzupełnione dwoma rozmowami) zawarte na ponad 400 stronach Odzyskiwania obecności… podsuwają teoretyczne narzędzia do jego zwerbalizowania”...

27 lutego 2020

Człowiek z ciała i krwi

Przedstawienie Piotra Cieplaka nie usprawiedliwia Woyzecka-mordercy, ale wzbudza wobec niego współczucie i zrozumienie, sugerując, że odpowiedzialność za rosnące przygnębienie, bezradność, frustrację, wreszcie przemoc psychiczną, których efektem jest zabójstwo, spoczywa nie tyle na bohaterze, ile na jego otoczeniu...

13 lutego 2020

Umrzemy : ]

Skonfrontowanie oblicza śmierci i młodego Polikarpa pozwala odczytywać „Krótką rozmowę…” jako komentarz do innego, aktualnego poczucia grozy. Współczesny Polikarp może lękać się śmierci, która nie pozwoli mu dożyć starości, objawiając się przedwcześnie – na przykład pod postacią katastrofy ekologicznej...

05 lutego 2020

Skok wolności. Do kilku razy sztuka

Twórczynie [nadają bohaterom] tożsamość osób, na których losie mur odcisnął swoje piętno. […] Na tle Wielkiej Historii, którą reprezentują nagrania wideo Magdaleny Łazarczyk i Łukasza Sosińskiego, króliki opowiadają osobiste, indywidualne historie mieszkańców Berlina...

28 stycznia 2020

Hormon nieszczęścia

„Serotonina” warszawskiego Teatru Studio dłuży się niemiłosiernie i prowokuje część znudzonej publiczności do wyjścia z sali (w trakcie pokazu, na którym byłam, wiele osób rzeczywiście opuściło widownię), pozostałych widzów skłaniając do głębszej refleksji nad kondycją współczesnego człowieka...

24 stycznia 2020

Tu

Niewygodne słówko; zwłaszcza dla tych, którzy domagają się sztuki odwracającej uwagę od rzeczywistości […]. Trzeba o tym wiedzieć, by zrozumieć, dlaczego cenzura z całego spektaklu T8D wycięła tylko to jedno słówko w tytule „Musimy poprzestać na tym, co tu nazwano rajem na ziemi…...

17 stycznia 2020

W Utopii?

Nie wiem, czy istniała zapisana w kulturze ludowej harmonia vulgaris, kosmiczny ład świata rodem z antycznego pierwowzoru. A jeśli istniała, to czy było w niej więcej ładu niż w innych równoległych ludzkich światach: miejskim, pańskim...

07 stycznia 2020

W poetyce fantazji

Przedstawienie „«Żyd» z Wesela. Wycieczka krajoznawcza” powstawało w bardzo burzliwym dla Bagateli okresie, w warunkach zastraszenia i w krótszym o kilka dni czasie prób […]. Twórcy przedstawienia nie odnoszą się do tych okoliczności wprost, ale rzeczywistość nadpisała dodatkowy kontekst związany z przejawami przemocy psychicznej i fizycznej, która dotyka wszystkich – nie tylko społeczność żydowską, ale też pracowniczki i kobiety...

26 grudnia 2019

Nie jestem cudem

Szczeciński Kaspar Hauser to nie tylko figura „sieroty Europy”, ale też reprezentacja nieczystego sumienia Starego Kontynentu, utwardzonego przez wieki wojen i najazdów; przez krucjaty, podboje kolonialne, kolejne fale wyzysku, pogardy i „kryzysów humanitarnych”...

05 grudnia 2019

(Nie)nasycenie

„Przypominając sobie naszą ubiegłoroczną zapowiedź Boskiej Komedii, doszłam do wniosku, że wiele z naszych uwag, propozycji, postulatów zostało w tym roku spełnionych albo chociaż zauważonych” – Julia Kowalska i Julia Lizurek rozmawiają ze sobą o 12...

27 listopada 2019

Dwa kolory: czarno-biały i czerwony

Kamila Siwińska wyreżyserowała dramat rosyjskiej autorki Olgi Szylajewej, opowiadający o wiecznym cyklu, któremu podporządkowane jest kobiece ciało. Ten cykl organizuje nie tylko rytm wypływania krwi spomiędzy ud, ale także powracające poczucie winy i wstydu...

21 listopada 2019

Prosta historia

„Po prostu” doskonale wpisuje się w idee towarzyszące twórczyniom i twórcom Instytutu Sztuk Performatywnych. Deklarują oni dbałość o stwarzanie przestrzeni artystycznej wolnej od instytucjonalnych uwikłań i przemocy, a zarazem o międzyludzkie relacje i budowanie wzajemnego szacunku w czasie procesu twórczego...

15 listopada 2019

Gdzie jest exit?

Niezależnie od prezentowanych treści Lupa tworzy obrazy katastroficzne. „Wyspa uciekinierów” to nie tyle opowieść o bliskiej schyłkowości, ile – choć brzmi to być może dość karkołomnie – o rozpadzie po rozpadzie...

30 października 2019

Dziewczyńska zaradność, Smok i cmentarzysko drzew

Najważniejszym motywem spektaklu Roszkowskiego nie jest jednak fabularna misja pokonania smoka, a prezentacja odmiennych postaw księżniczki i Kraka Juniora, różnie reagujących na kryzys prowokowany obecnością potwora oraz wywołanym przez niego głodem i pogłębiającym się lękiem społecznym...

11 października 2019

Mapa polskiego tańca

W świetle strukturalnej organizacji Platformy trudno zaproponować inne rozwiązanie niż uznanie kompetencji grona selekcjonerów złożonego z artystów, dziennikarzy, kuratorów i teoretyków tańca, dobranych z uwagi na kryteria specjalizacji zawodowej, płci i wieku...

11 września 2019

Opera aperta

Poznańska Arena nie zaskakuje w takim stopniu jak wykorzystane niegdyś przez Vicka budynki opuszczonego banku czy nieczynnych zakładów chemicznych – aranżacja jej przestrzeni przez Samala Blaka przyniosła jednak ciekawe efekty i stała się namacalnym potwierdzeniem programowych deklaracji kierownictwa poznańskiej sceny...