Czas Kultury 1/2017 (192)
24,00

Polityka animacji

Zbiór tekstów pod tytułem „Polityka animacji” towarzyszy odbywającemu się po raz dziesiąty w Poznaniu festiwalowi Animator. Niesamowitość kina polega przede wszystkim na animacji, czyli poruszaniu nieruchomych obrazów. W tym sensie animowane są wszystkie filmy, jednak animacja oznacza także poruszenie i nadanie życia temu, co martwe. O tym, że sztuka kina pod wieloma względami przypomina magię świadczy esej Paula Busha o życiu animowanych przedmiotów przed narodzinami kina. Olga Bobrowska i Michał Bobrowski opisują z kolei animacje artystyczne wykorzystujące przedmioty codziennego użytku. Marcin Giżycki pisze o słabości do kina, jaką przejawiali dyktatorzy XX wieku – Hitler i Stalin. Ich ulubionym reżyserem był Walt Disney, którego twórczość poddana została dogłębnej analizie przez genialnego rosyjskiego reżysera Siergieja Eisensteina w artykule opatrzonym komentarzami historyka filmu Nauma Klejmana . Po drugiej stronie estetycznego spektrum znajdują się filmy Phila Mulloya, którego twórczość opisuje Marek Bochniarz. O polskich filmach animowanych tworzonych przez kobiety pisze Hanna Margolis, natomiast Adam Trwoga analizuje twórczość kanadyjskiej reżyserki Torill Kove. Ponadto prezentujemy fragment dotąd nieopublikowanej w Polsce powieści amerykańskiego pisarza Roberta Coovera pod tytułem „Przygody Pierre’a Szczęściarza. Wersja reżyserska”.

Megaiwenty

Już raz, w numerze 4/2013, pisaliśmy na temat festiwali i festiwalizacji, czyli zjawiska szybko kolonizującego kolejne wymiary życia społecznego. Rzecz okazała się jednak na tyle złożona i niejednoznaczna, że postanowiliśmy do niej nawiązać – tym razem przez pryzmat „megaiwentów”. To im bowiem podporządkowuje się polityki kulturalne zarówno na poziomie mikro, jak i makro; to one stały się dzisiaj osobnym zjawiskiem społecznym, ekonomicznym, estetycznym oraz politycznym, tworząc pola, na jakich ścierają się konkurujące z sobą wartości (autentyczność/kliszowość; elitaryzm/egalitaryzm) oraz postawy (aktywność/bierność; zaangażowanie/dystans).

Jacek Wasilewski dywaguje na temat „rynkowego GMO” i tego, w jaki sposób tytułowe magaiwenty prowadzą do utraty, ale i budowania różnych tożsamości. Waldemar Kuligowski analizuje opozycyjne wobec siebie dyskursy poświęcone funkcjom i znaczeniom festiwali. O tautologiach popkultury – wyrażanych poprzez specyficzny typ muzyki festiwalowej – pisze z kolei Mirosław Pęczak. W kolejnych tekstach przybliżamy kulturową i ekonomiczną anatomię konkretnych megaiwentów. W świat globalnych biennale sztuki wprowadza nas Marek Wasilewski; Aleksandra Kleśta-Nawrocka i Rafał Kleśta-Nawrocki są natomiast naszymi przewodnikami po kulinarnym megaiwencie organizowanym w nadwiślańskim Grucznie.

Autorzy reprezentują odmienne dyscypliny oraz punkty widzenia – dzięki temu lepiej i wyraźniej można dostrzec, w jaki sposób megaiwenty tworzą megatrendy, dotyczące ostatecznie nas wszystkich.

Spis treści

POLITYKA ANIMACJI

6. Siergiej Eisenstein (ze wstępem i komentarzami Nauma Klejmana), Disney
24. Paul Bush, Skandal filozofii. Życie animowanych przedmiotów przed narodzinami kina – w filozofii, literaturze, czarnoksięstwie, magii i teatrze
28. Olga Bobrowska, Michał Bobrowski, Animacja przedmiotowa (stop motion) – nurty, granice, konteksty
35. Andrzej Klimowski, Mroczna aula
40. Marcin Giżycki, Tyran się śmieje
44. Adam Trwoga, Design jako źródło cierpień. Rozważania na marginesie „Ja i mój moulton” Torill Kove
51. Hanna Margolis, Trafić Wisłocką jak kulą w płot. O filmach animowanych kobiet w strukturach polskiej kinematografii
59. Marek Bochniarz, Rockabilly vs. romantyczne kawałki do seksu i apologia Tesco. Kino analne Phila Mulloya
66. Robert Coover (ze wstępem Marcina Giżyckiego), Przygody Pierre’a Szczęściarza. Wersja reżyserska [fragment]

POEZJA

70. Ninette Nerval, Niepożądane trzy upadki, czyli prolog do popędu
72. Tomasz Dalasiński, Showtime / Kronika wypadków nocnych / Spacer

MEGAIWENTY

76. Jacek Wasilewski, Ile iwentu w festiwalu, ile kultury w iwencie?
83. Waldemar Kuligowski, Festiwalizacja kultury. Jak megaiwenty tworzą megatrend
92. Aleksandra Kleśta-Nawrocka, Rafał Kleśta-Nawrocki, Między lokalnym iwentem a turystycznym megaiwentem kulinarnym. Przygody Festiwalu Smaku w Grucznie
99. Marek Wasilewski, Biennale sztuki, krótka instrukcja obsługi
104. Mirosław Pęczak, Festiwale muzyczne, muzyka festiwalowa. O tautologiach popkultury
108. Festiwale powinny być społecznym tyglem (fragmenty debaty)
120. Jak robić festiwale 

ESEJ

124. Barbara Thériault, Anna Kurpiel, Dziesięć zasad burżuazji. Przypadek Erfurtu i Kalisza 

PROZA

129. Piotr Kurka, Wyświetlenia (jako przestrzenie między słowami) 

NA WARSZTACIE

132. Weronika Szwebs, Transakcentacje logosu. Wokół „Szczęśliwych win teolingwizmu” Piotra Bogaleckiego
138. Waldemar Kuligowski, Egzotyzacja: nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe
143. Lucyna Marzec, Ewelina Waląg, 1001 mostów, które warto przebyć, by rozmawiać o literaturze

FELIETON

149. Adam Poprawa, Ucho: tak! – oko: taaak, ale
151. Agata Araszkiewicz, Kongres Kobiet jako społeczny megaiwent

154. Biogramy
157. Summary